-->

رنگارنگ
homayoun makoui


Friday, April 26, 2002

چند مدت پيش مصاحبه ای تلويزيونی از David Mamet نويسنده، نمايشنامه نويس و کارگردان آمريکايی ديدم که او در حين توضيح راجع به تاريخچه فعاليت های هنری خود نکته جالبی طرح کرد. مامت ميگفت در جوامعی که ديکتاتوری حاکم است و مردم بخاطر ابراز نظر متفاوت تحت پيگرد قرار می گيرند، بتدريج تظاهر و هیپوکراسی حرف اول را ميزند و غالب ميشود. چون افراد پيش خود و در حريم خصوصی خود راجع به مسائل جامعه يک نوع اظهارنظر ميکنند، اما در جمع و يا مثلا در محيط کار، بخاطر ترس از دست دادن موقعيت کاری و اجتماعی، و البته از روی ناچاری، اظهارات ديگری می کنند. چنين رفتاری رفته رفته به نوعی عادت و خصيصه تبديل ميشود، و معمولی می شود که بين آنچه فکر میکنی، وآنچه می گویی فاصله باشد.
اين نکته او بنظرم منطقی آمد. ... و اگر چنين استنباطی درست باشد، ترويج خصوصيياتی چون دروغ گویی و دو رويی، و رخت بر بستن روحياتی چون صداقت و رو راستی در جامعه را بايد به پای عملکرد آن دسته از حکومت هایی نوشت که جلو آزادی بيان را می گيرند. ... همچنين ميتوان نتيجه گرفت دستيابی به حق آزادی بيان، و داشتن احساس امنيت در گفتن آنچه به آن اعتقاد است، اگر چه ممکن است تمام مشکلات را حل نکند، اما به خودی خود ارزشمند و گران بها است.
حالا که صحبت از او شد، خوب است به بعضی از کارهايش هم اشاره شود. در بين آثار متعدد مامت داستان Glengarry Glen Ross که بر اساس آن يک فيلم سينمايی با همين عنوان و با شرکت عده ای از آکتورهای خوب سينمای آمريکا تهيه شده، برايم از همه گيرا تر بوده است. داستان يک دفتر معاملات ملکی و دلالان آنست که بخاطر گفتگوهای تند و تيز و متن استادانه و نفس گير آن، که از شگردهای خاص ديويد مامت است، هيچگاه از آن دلزده نشده ام. اين نمايشنامه در سال 1984 برنده جايزه پوليتزر شد. برای آشنايی بيشتر با David Alan Mamet و کارهای او، ميتوانيد به اين سايت مراجعه کنيد.


... ARCHIVE

... LINKS

copyright 2002-05 | all rights reserved