-->

رنگارنگ
homayoun makoui


Thursday, August 29, 2002

شيپورچيان جنگ در واشنگتن بمحاصره افتاده اند اما هيچ نشانی از عقب نشينی از موضع حمله به عراق بروز نميدهند. با موضع گيری های روشن تر انگلستان، ليست مخالفين تهاجم نظامی و ساقط کردن صدام حسين کامل شد. امروز قرار است وزير خارجه انگلستان اين مخالفت را رسما اعلام کند. گاردين از قول مقامات اين کشور مينويسد، آنها خواهان حل مسالمت آميز مسئله از طريق اعزام ناظران بين المللی به عراق اند. اما ميگويند برای پذيرش چنين هيئتی از طرف عراق بايد مهلت تعيين کرد. در آمريکا جرج بوش که راه عقب نشينی برای خود باز نگذاشته است، به دام حرف های تند و تيز خود و اطرافيان اش گرفتار شده است. معاون و اعضاء کابينه اش ايده ضرورت حل فوری مسئله از طريق نظامی را تبليغ ميکنند، اما گروه متحدانشان کوچک تر و مسئوليتشان بر سر پيامدهای ناروشن حمله نظامی به عراق سنگين تر ميشود.
در مشروعيت دادن به حمله نظامی، منابع تبليغاتی با مقايسه صدام با هيتلر، و همچنين برجسته کردن موضع چرچيل در مونيخ که عليرغم مخالفت عمومی ضرورت مقابله با آلمان نازی را طرح کرد، ايده های کاخ سفيد را توجيه ميکنند. اما گذشته از بيسوادی کامل بوش در امور بين المللی، در مقايسه با چرچيل، که اين مقايسه تاريخی را غيرجدی جلوه ميدهد، تفاوت بين توسعه طلبی آلمان نازی و موضع منفعل کنونی عراق نيز، چنين استدلالاتی را غير واقعی ميکند. بعلاوه، اگرچه چرچيل قبل از همه خطر آلمان را طرح کرد و نقشه مقابله نظامی با هيتلر را روی ميز گذاشت، اما، زمانيکه ايده خطر کمونيسم و ضرورت مقابله نظامی با استالين مطرح شد، او بيش از همه بر حل غيرنظامی بحران، و استفاده از تحريم و محاصره و گفتگو پافشاری کرد. اين موارد، چنين رجعت های تاريخی به ديپلماسی قبل و بعد از ظهور و سقوط آلمان نازی را ناوارد و بی پايه ميکند.
... بطورکلی، از نظر قوانين بين المللی، فرق اين شرايط با بحران افغانستان که منجر به مداخله نظامی آمريکا شد ذر اين است، که برخلاف مورد افغانستان، شورای امنيت سازمان ملل چنين مداخله ای را تصويب نکرده است، و حمله نظامی به عراق، مرجعيت بين المللی ندارد. در عين حال، تفاوت اين وضع با بحران قبلی عراق دراينست که در جنگ خليج فارس، موضوع، مداخله برای بيرون راندن عراق از کويت بود، اما موضوع حاضر، مداخله به منظور تغيير رژيم در يک کشور مستقل، توسط اقدام بين المللی نظامی است.
حکومت ايران هم مثل اکثر کشورها با حمله نظامی به عراق مخالفت کرده است، و از جمله هفته پيش، آنها جرج بوش را با هيتلر مقايسه کرده اند. اما از طرف ديگر، هم به نمايندگان شيعيان عراق که تحت نفوذ و حمايت رهبران مذهبی ايران اند، اجازه داده شد تا در کنفرانس کاخ سفيد که چندی پيش تحت نظر معاون رئيس جمهور آمريکا برای هم آهنگ کردن مخالفين صدام حسين برگزارشد، شرکت کنند، و هم اجازه داده شده تا دفاتر نمايندگی تشکيلات نيروهای سياسی مخالف عراق که با پشتيبانی مالی آمريکا اداره ميشود، در تهران گشايش يابد. لوس آنجلس تايمز هفته پيش نوشت که طالبانی از رهبران کرد عراق، قبل از شرکت در گردهم آيی واشنگتن، چند بار به تهران رفته و با وزارت دفاع ايران مشاوره کرده است. ... شايد ادعای اخير پسر صدام حسين عليه ايران مبنی بر حمايت از بعضی عوامل القاعذه در ميان کردها، باين خاطر طرح شده، تا کاخ سفيد را نسبت به انگيزه و همچنين اقدامات نسبتا هماهنگ رهبران ايران با برنامه های تدارکاتی آمريکا در مورد آينده عراق بدبين نمايد.


... ARCHIVE

... LINKS

copyright 2002-05 | all rights reserved